The depth of the distance

 

Let sunlight filter in
As we sit crossed legs
Holding our hands
On the four poster bed.

Let your fingers unravel
The depth of the distance
Parting our lips and
Leaving us hostile and violent.

Let my touches cave in
To open up our closed hearts
Rewrite the wrongs we’ve done
Repeat the agony of when we messed up.

Death

 

When death comes
I’ll need not love –
Consumed,
No wreath or dove
Could offer me salvation,
Not when I’m no more.

A weathered stone will bear my name –
Identity of once a being
Living out existence in
A world of risk, and never seeing
Sense of why we’re here.

My genes will die away thro’ child –
Hue of eyes and hair, the way of thought,
Will quickly dim with generation –
Bow to future dominance –
Memories of provenance
Resigned to curious few.

When death comes
I’ll need not grace
Below; no grieving face
Will call my resurrection,
Not when I’m at ground –

Death and I so bound.

 

 

Δαίμονες…

 

Είναι δύσκολο να το εξηγήσω.
Δαίμονες μέσα,
Ο Καθημερινός αγώνας,
Η καθημερινή διαδρομή.

Πότε θα φύγουν;
Πότε θα τελειώσουν
Αυτές οι απαίσιες σκέψεις
Ότι στέλνουν;

Με φτιάχνουν.
Μισώ τον εαυτό μου.
Μου γεμίζουν το κεφάλι.
Με βασανιστήρια και αμφιβολίες.

Βαρέθηκα να κλαίω.
Κουράστηκα να προσπαθώ.
Μακάρι να μπορούσα να πιστέψω
Αυτοί οι δαίμονες έλεγαν ψέματα.

Είναι μια συνεχής μάχη.
Ανάμεσα σ ‘ αυτούς κι εμένα.
Θέλω μόνο να τα τελειώσω όλα.
Και να είσαι ελεύθερος.

Memories…

 

Memories,
They don’t care for time,
And could hold you
Where you lost yourself,
They don’t care for time, 
And you stand alone
Watching the pictures of
Something you can never get back;
Oh, why,
Why don’t you let me go?
Why are you still here,
In my minds,
In my dreams,
Stealing day that should come,
Disturbing nights that should
Be peaceful;
Why, tell me why are you still here
When you left long ago,
You left long ago.
But memories,
They don’t care for time,
But I yearn to embrace
New day
Knowing that you are not here,
In my head,
In my eyes,
Knowing that you can not
Hurt me anymore,
That you can not
Find me;
No more.

My life is done

 

The day is past and yet i saw no sun
My fruit is fallen and yet my leaves are green
My youth is spent and yet i ‘m not old
I saw the world and yet i was not seen
And now i live
and now my life is done

Σε ψάχνω…

 

Στο παραμύθι του χιονιού,ντυμένη στα ολόλευκα ρεμβαζω.
Στο βαθύ χρυσαφί της μικρής μου αυγής κολυμπώ.

Με ανήσυχα βήματα,με βίαιο χτυποκαρδι προχωρώ.
Παλμοί δυνατοί,παλμοί εκκωφαντικοι,παλμοί ταραχής.
Ο ρεμβασμος τελος!!
Σε ψάχνω!

Λόγια στο μένος του βοριά

Τι τύποι!Λες και τους χρωστάς!!
Σκοτώνουνε το χρόνο
Τι φτώχεια τι κακομοιριά!
Κούφια ζωή και άδεια,

Λόγια στο μένος του βοριά,
που σηκώνεται τα βράδια!
Τους μετατρέπει σε θεριά,
στυγνα,αιμοδιψή ..

Ο στεναγμός σου μάτια μου

 

Ήρθες απόψε στ’ όνειρο
καημε μου κι έρωτά μου.
Ο στεναγμός σου μάτια μου

με ξύπνησε απ’ το κώμα!

Δικός μου ο αναστεναγμός,
Το όνειρο απατηλό!!
Γιατί μ’εγκαταλείπεις;

Φευγαλέα βλέμματα…

 

Πέρα απ’ τον ορίζοντα εκείνου του μέρους που ζήσαμε όταν ήμασταν νέοι.
Σ’ έναν κόσμο από μαγνήτες και θαύματα,
οι σκέψεις μας μόνιμα ξεοτρατημένες και δίχως όρια.
Το κουδούνισμα της χωρισμένης καμπάνας είχε αρχίσει.
Υπήρχε μια κουρελιασμένη μπάντα που ακολούθησε τα βήματα μας. 
Τρέχοντας μπροστά απ’ τον χρόνο- πήρε τα όνειρα μας μακριά.
Αφήνοντας τα μυριάδες μικροσκοπικά πλάσματα να προσπαθούν να μας δέσουν στο έδαφος, σε μια ζωή καταναλωμένη από σταδιακή παρακμή.
Κοιτάζοντας πέρα τις θράκες των γεφυρών φλογισμένες ξωπίσω μας.
Βλέποντας φευγαλέα το πόσο πράσινο υπήρχε στην άλλη πλευρά.
Βήματα κάναμε μπροστά, μα υπνοβατούσαμε πίσω ξανά,
παρακινούμενοι από μια δύναμη κάποιος εσωτερικής παλίρροιας

Σημάδια απο πληγές

 

Φοράω χαμόγελα!!Μου πάνε και το ξέρω!!
Λάμπουν τα μάτια μου,τα δόντια μου γυαλίζουν!

 

Χαμογελώ!!!Ακόμα κι όταν γονατίζω από πόνο!
Χαμογελώ!!Κι ας γίνεται κομμάτια η καρδιά μου!
Κι ας χάνω την συναίσθηση σε τόπο και σε χρόνο!
Χαμογελώ!!!Κι ας καίγονται,ψυχή και σωθικά μου..